میکرواستیت‌ها دوره‌هایی نسبتاً پایدار از توزیع فضایی ولتاژ روی پوست سر هستند که معمولاً در مقیاس ده‌ها تا صدها میلی‌ثانیه دوام دارند و سپس به الگوی دیگری تغییر می‌کنند. پژوهش‌های کلاسیک نشان داده‌اند که بخش قابل‌توجهی از فعالیت فضایی EEG در حالت استراحت را می‌توان با تعداد محدودی از الگوهای تکرارشونده توصیف کرد. این یافته پرسشی اساسی را مطرح می‌کند:
آیا میکرواستیت‌ها بازتابی از تغییرات پویای شبکه‌های عصبی هستند که در فرآیندهایی مانند توجه، ادراک و هوشیاری مشارکت دارند؟
چهار الگوی کلاسیک و ارتباط آن‌ها با شبکه‌های مغزی
در بسیاری از مطالعات EEG حالت استراحت، چهار کلاس متداول با نام‌های A، B، C و D شناسایی شده‌اند. پژوهشگران ارتباط‌های احتمالی این الگوها را با شبکه‌های شنوایی، بینایی، برجستگی و توجه بررسی کرده‌اند؛ بااین‌حال، هنوز نمی‌توان هر کلاس را به‌طور قطعی معادل یک شبکه یا عملکرد شناختی مشخص دانست.
اهمیت این الگوها فقط در شکل فضایی آن‌ها نیست. مدت متوسط هر رخداد، نرخ وقوع، درصد پوشش زمانی و نحوه انتقال میان کلاس‌ها می‌توانند اطلاعات متفاوتی درباره پویایی فعالیت مغز ارائه دهند. بنابراین، دو فرد ممکن است الگوهای فضایی مشابهی داشته باشند، اما از نظر سازمان زمانی فعالیت مغز با یکدیگر تفاوت نشان دهند.
آیا مغز دستور زبان خاص خود را دارد؟
در سال‌های اخیر، پژوهشگران از بررسی ویژگی‌های منفرد میکرواستیت‌ها فراتر رفته و به مطالعه ترتیب ظهور آن‌ها پرداخته‌اند. این رویکرد که با عنوان «دستور زبان میکرواستیت‌ها(Microstate Syntax)» شناخته می‌شود، بررسی می‌کند که آیا توالی این وضعیت‌ها از قواعد آماری و ساختارهای زمانی مشخصی پیروی می‌کند یا خیر. در مطالعه‌ای منتشرشده در سال ۲۰۲۳ در مجله NeuroImage، پژوهشگران با استفاده از روشMicrosynt، توالی میکرواستیت‌ها را در شرایط بیداری و بیهوشی عمیق ناشی از پروپوفول بررسی کردند. نتایج نشان داد که توالی‌ها کاملاً تصادفی نبودند و با تغییر وضعیت هوشیاری، توزیع برخی الگوهای متوالی نیز تغییر می‌کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهند که ترتیب تغییر وضعیت‌های مغزی ممکن است اطلاعاتی فراتر از مدت و فراوانی هر کلاس در اختیار ما قرار دهد.